من باد در موهایت هستم..

همان نسیم که گه گاه موهایت را پریشان می کند...

همان که گاهی خاکی به مژگانت می نشاند..باور کن تعمدی نیست  ابر نیز گاهی چشمان ماه را تیره می کند..

من ستاره هستم در شبهایت..

همان ستاره ها که تمام روز چشم به راه دیدنت هستند..

من خاک هستم زیر پایت..

برای رسیدن به تو باید خاک بشم نه؟؟؟

برای شنیدت من باید خاک بشم من باید خاک بشم من باید خاک بشم

من باد در موهایت هستم....

همان نسیم که گونه هایت را نوازش می کند..

من باد در موهایت هستم...

پ.ن.دوستای عزیزم مطالب قبلی من رو بایگانی شده فرض کنید..من قطعن داشتم راه اشتباهی می رفتم..صحبت از کج فهمی و نفهمی نیست!اونها که می نویسم وبلاگ قشنگی داری به من سر بزن اصلن واسه من وجود ندارن..کمی دچار احساس یاس شدم اونهم تقصیر کسی نبود جز خودم.....