این دغل دوستان که میبینی....

 

راستی رفاقت یعنی چی؟؟

چند نفر از ما اصلا به معنی این کلمه فکر میکنیم؟دوستامون را آیا واقعا دوست داریم یا صرفا به خاطر شرایط با کسی دوست شدیم؟؟

آیا آگاهانه دوستانمون راانتخاب میکنیم یا هرکس تو دانشگاه یا سر کار بغل دستمون نشست دوستمون میشه؟؟

یک دوست را برای چی میخواهیم؟که یکی باشه از دوست پسرمون(یا دوست دخترمون!)براش پزبدیم؟؟؟(خصوصا در اینگونه موارد حال میده که دوستمون مجرد مجرد باشه تا پز دادن حسابی بچسبه!!!)

یا برای اینکه موقع امتحان یکی را داشته باشیم به زور اون درس بخونیم؟؟

یا یکی که باهامون بیاد بریم خرید و گشت و گذار واینا؟؟

یا یکی که دست بر قضا تو یک زمینه ای یه چیزهایی حالیش باشه و هر موقع گیر کردیم یادش بیافتیم؟؟؟

(ضمیر ما در این تیکه بالا صرفا به خاطر اجبار نگارشیه وگرنه به هیچ عنوان به من برنمیگرده چون من اصلا اینطوری نیستم وگرنه لب به اعتراض باز نمیکردم..)

 

یا نه..یکی که دوستش داشته باشیم ،افق فکریمون به هم نزدیک باشه و دست یاری باشیم برای همدیگه..یکی که تو غبار لحظه ها فراموش نشه ..یکی که به یادش باشیم و بدونیم اونم به یادمونه..یکی که بشه باهاش درد و دل کرد..یکی که بدونیم فقط و فقط مارو میخواد به خاطر خودمون ما هم اونو میخواهیم به خاطر خودش...

و هیچ لزومی نداره این یک نفر از جنس مخالف باشه..باور کنید هیچ لزومی نداره...اینو برای اونها میگم که تا یه دوست پسری(دوست دختری) چیزی پیدا میکنن قید همه رفیقاشونو میزنن و انگار نه انگار یه زمانی یه دوستی هم داشتند...شما دوست داشتن را بلد نیستید..چون اگه بلد بودید دوست و رفیق چندین و چند سالتون را دوست میداشتید و انقدر راحت ازش نمیبریدین..و اینو بدونید کسی که دوست داشتن بلد نیست جنس مخالفش را هم نمیتونه دوست بداره و اونچه که حس میکنه دوست داشتن نیست بلکه هزاران چیز دیگه است...

واون هزارن چیز دیگه رنگ میبازه..تنهامحبت واقعیه که رنگ نمی بازه..

اونوره دوبالزاک جمله ای داره که بسیار پر معنیه..

"با زنی ازدواج کن که اگر مرد بود بهترین دوستت میشد"

من شرح نمیدمش خودتون هر جور دوست داشتین معنیش کنید ولی به نظر من چندین معنا داره..

در ضمن اینو به عنوان نصیحت به مردها ننوشتم..به راحتی میشه تعمیمش داد معنیش به نظر من کلی تر از اینه که فقط مردها را در بر بگیره..

 

پ.ن.1

منم که جنگلی بی زمین بودم

به جرم کشف گل در اوین بودم

کنار هم قفس تنها ترین بودم

تو ساکت بودی و من واژه چین بودم

ترانه مال مردم نت به نت پیدا ولی گم بود

تمام حسرت من بوی گندم بود

رویا خود بیداریه

زخم تو زخمی کاریه

کار تو بالا رفتنه

رها شدن کار منه...

این کار من بود..

این راه من بود..

پ.ن.2

ضمیر تو در این شعر به من بر میگرده ضمیر من به هیچ کس برنمیگرده اما شما میتونید موقع خوندنش خودتون راجای من بذارید تا همه چی جور در بیاد!!