اومدم به روز کنم، دیدم حسش نیست!

فردا این‌جا به روز می‌شود.

ویرایش:

از مشخصاتِ این مملکتِ گل و بلبل که این روزها در آن هر کسی یک «چیزِسبزی» به یک جایی‌اش بسته، این است که اگر شما مخالفتی داشته باشی، صرفنظر از درستی یا غلطیِ آن، باید به گُه خوردن بیافتی.

من همین‌جا اعلام می‌کنم که بنده شکر خوردم که از جشن پرشین‌بلاگ انتقاد کردم.

من عذر می‌خوام و این عذرخواهی کاملن واقعیه، چون توی نوشتنِ اون شکواییه یک چیزهایی رو فراموش کرده بودم.

این که:

توی این جامعه محبوب‌ترین مجله، خانواده‌ی سبز(و امثالهم) است

سریال محبوبِ مردم، جومونگ است.

نویسنده‌ی محبوب قشر نوجوان فهیمه رحیمی است.

خواننده‌ی محبوب و مردمی ساسی‌مانکن است.

کانالِ محبوب و مورد علاقه‌ی ناسیونالیست‌های عزیز، VOA است.(!!!!!!!!!! و هرقدر علامت تعجب دیگر که خواستید به‌اش اضافه کنید.)

بنده از آن‌جا که خودم توی «کُمد» هستم، با توجه به حال و هوای توی کُمد، انتظار دارم توی وبلاگستان چهار تا وبلاگ ادبی و به معنای واقعیِ کلمه پربار هم معرفی بشوند(من منظورم آن پنج شش تا وبلاگِ معروفی نیست که واقعن پربار و محبوبند)

 

در مورد کُمد هم اگر دوست داشتید بدانید مراجعه کنید به مقاله‌ی کورت فونه‌گوت با عنوان «درباره‌ی علمی‌تخیلی» توی بخشِ مقالات آکادمی فانتزی، که الان حوصله ندارم لینک بدم.

 

خلاصه این که کمیته‌ی اجرایی و مدیریت محترم و غیره و غیره و غیره، بنده قصد نداشتم به کسی توهین کنم، من انتقاد داشتم و انتقادم رو بیان کردم، این انتقادات رو هم یک سالی هست که دارم و توی هر شرایطی هم بیانشون کردم، چون واسه من وجود دارند، شاید هم من اشتباه می‌کنم، اما فعلن زاویه دیدم همینه.

مگه این همه که عالم و آدم به ویندوز و مایکروسافت فحش می‌دن(و در عین حال ازش استفاده می‌کنن) باعث شدن بیل‌گیتس عصبانی باشه؟ یا بره خودشو بکشه احیانن؟

Take it easy!

این همه طرفدار، یک نفر هم این‌جا مخالف!