امروز به مراسم هشتمین تولد پرشین بلاگ رفتم.

مراسم خیلی خوب و پرباری بود.

خدمتتان عرض می‌کنم.

در ابتدای برنامه یک حاج‌آقایی که اسم‌شان یادم نیست رفتند آن بالا و درباره‌ی زشت بودنِ «copy paste» صحبت کردند و بعد مقادیری جایزه به مقادیری افراد داده شد که هفتاد درصدشان آشنا بودند. یعنی طی این چندین و چند برنامه‌ی پرشین بلاگی که رفتم هی دیده بودمشان یا اسم‌شان را شنیده بودم.

بعد یک آقایی که توهمِ «اِبی» بودن داشتن، خلیج را خواند و حضار محترم این حقیقت را که ایشان فقط عربده می‌کشیدند ندیده گرفتند و در حالی که احساسات ناسیونالیستی‌شان به شدت بالا زده بود، به همراه ایشان خلیج خواندند. آقا هم که خیلی تمرین کرده بودند تا به خصوص عبارتِ «مرسی» را خیلی شبیه به «اِبی» بگویند کلی خر کیف شدند.

بعد عمو پولنگ(پورنگ؟) رفتند آن بالا و به یک عالم خردسال جایزه دادند. البته من نفهمیدم این خردسالان چرا در جشن وبلاگستان جایزه گرفتند ولی لابد مامان‌هاشان هر روز یک عکس از دلبندان‌شان توی یک وبلاگی آپ می‌کنند و لابد این کار خیلی خیلی فرهنگی و روشن‌فکرانه و مفید است و به هر حال باید یک جوری از آن تقدیر کرد دیگر.

بعد دوباره یک عالمه آدم آشنا که همیشه و در همه حال جایزه می‌گیرند، باز جایزه گرفتند.

بعد آقای «اِبی» یک کلیپ دیگر خواندند و این بار از پشت ارگ بیرون آمده و در حالی که یک بلندگو در دست داشتند هی خم و راست می‌شدند که هر چه بیشتر مردم را به یاد «اِبی» بیاندازند.

بعد آقای رضا یزدانی رفتند آن بالا و دو خط دکلمه فریاد کردند.

بعد نتایج نظرسنجی درباره‌ی سه وبلاگ برتر که داخل خود مراسم انجام شده بود، اعلان شد و دوباره یک سری وبلاگ‌های آشنا برنده شدند.

 

در این گیر و دار هم یک عده با دستبند و شال و شلوار و (چه بسا لباس زیر) سبز تبلیغ یک کاندیدایی را می‌کردند.

خداوندا به این ملت مقادیری عقل بده و به من هم مقادیری پول.

آمین.

 

داشتم فکر می‌کردم دائم صحبت از این است که ما بیش از پانصد هزار وبلاگ داریم، اما هر مسابقه‌ای که برگزار می‌شود و در هر مراسمی که من شرکت می‌کنم، یک تعداد اسم هستند که هی تکرار می‌شوند. یک چیزی حدود ده پانزده تا وبلاگ هستند که همه می شناسند و این‌ها هی جایزه می‌گیرند. بنابراین فکر کردم در راستای اصلاح الگوی مصرف، آن پانصد هزار تا وبلاگ حذف شوند و فقط همین ده پانزده تا بمانند و هی جایزه بگیرند و جایزه بگیرند.

اصلن حالا که فکر می‌کنم، می‌بینمده پانزده تا هم اضافه است. همان یک وبلاگِ بنفش باقی بماند کافیست. مطالبش که تمام طیف‌های دانش بشری و انسانی را فرا می‌گیرد و به لحاظ نثر و ادبیات و غیره هم که چیزی کم ندارد.

 

 

در کل مراسم خوبی بود، وقتِ «اِبی»اش را بیشتر کنید.

 

پ.ن. کامنتینگ هم بازه، کامنت شما نشانه‌ی شعور شماست. اگر کسی شعور ندارد و دلش می‌خواد این را فریاد کند، من چرا باید جلویش را بگیرم؟؟؟؟