بهار...

 

 

 

 

این هم آسمونی که می‌تونست مال ما باشه، ولی نیست. آسمونی که خیلی خیلی کم پیش میاد این رنگی باشه. وقتی آسمون این رنگیه و زمین پر از گل، با خودم فکر می‌کنم این سیاره، جای قشنگ و منحصر به فردیه.

برای دیدنِ تصاویر در سایز اصلی، روشون کلیک کنید.
چیه خب من وب‌شاتس رو دوست دارم! اون موقعی که ملت به سیب‌زمینی می‌گفتن «دیب‌دَمنی» و وب‌دویی در کار نبود، این وب‌شاتس بود. یعنی تا اون‌جا که من خبر دارم، قدیمی‌ترین سرویسِ اشتراکِ عکسه. و اون زمان که ملتِ یک قُل دوقل بازی می‌کردن، این‌جا یک عالم آدم حرفه‌ای عکس آپلود می‌کردن که هنوز همین تو هستند.
حالا چون دو هزار تا سیستمِ جدیدتر اومده، من باید تمام آلبوم‌هام رو با هزار مشقت دوباره آپلود کنم توی یکی دیگه؟ خب چرا اون‌وقت؟ الان چیه این مزخرفه دقیقن؟ یک عالم فضا می‌ده، با فیس‌بوک و دلیشِس و هفت هشت جای دیگه در ارتباطه و به قدر کافی محبوب و شناخته شده هست. چرا من باید دنبالِ یک سرویسِ دیگه بگردم؟