دو هزار شعر پاییزی در من، در تمنای سروده شدن هستند. فایده ندارد...

تو که نیستی تا ببینی یا بخوانی، چه حاصل از سرودن.

طبیعت اما شعرهایش را سروده. نگاه کن پاییزِ هزاررنگ را.

نگاه کن...

*  *  *

برای دیدنِ سایزِ بزرگِ هر کدام از عکس‌ها، روی آن کلیک کنید. این عکس‌ها اگرچه زیاد هستند، ولی حجمِ کمی دارند و قاعدتن نباید زیاد مشکلی برای لود شدن داشته باشند. اما سایزِ اصلی آن‌ها هر کدوم حدود دو سه مگابایت حجم دارد.

 

 

 

 

 این گرفتگی که بالای تصویر مشاهده می‌کنید، ابر و مه است که داشت از بالای کوه به طرفِ پایین کوه جلو می‌آمد.

 

این یکی را ببینید، ابر را می‌شود آن دوردست‌ها بالای کوه دید، ولی هنوز آفتاب پشت ابر نرفته و برقِ آفتاب را می‌توانید روی دره‌ی هزار رنگِ پاییز بببینید:

 

و حالا این یکی عکس را ببینید که به فاصله‌ی کمی از قبلی گرفته شده، حالا آفتاب پشت ابر رفته و می‌شود سنگینی مه و ابر روی دره را حس کرد: