** کلیه‌ی های‌لایت‌ها لینک هستند و قابل کلیک. کلیک بفرمایید.

اورسولا کی لاژوان یکی از معروف‌ترین نویسندگانِ کتاب‌های علمی‌تخیلی، فانتزی است و یکی از چهره‌های مطرح در زمینه‌ی ادبیات کودکان. او جوایز هوگو، نبولا و کتابِ کودکان را برای آثار مختلفش برنده شده.

 

 

 

از آثار او مجموعه‌ی شش‌جلدیِ دریازمین(EarthSea) به زبان فارسی ترجمه و منتشر شده. ترجمه‌ی این مجموعه از آقای پیمان اسماعیلیان است و نشر قدیانی آن را به چاپ رسانده.

یک داستانِ کوتاه از او به نام کسانی که از خیر املاس گذشتند،  روی آکادمی فانتزی، موجود است.(ترجمه‌ی خودم:دی)

من سه جلدِ اول دریازمین را به زبانِ انگلیسی خواندم و بعد از آن‌جا که سه جلدِ بعدی به انگلیسی موجود نبود، فارسی‌اش را خواندم. البته ترجمه‌ی فارسی خوب و قابل قبول بود، اما نثر انگلیسیِ این اثر یک چیز دیگر بود.

مشخصه‌ی بارزِ این مجموعه در جادوی نثرش است. خودِ داستان، چیز تازه‌ای برای گفتن ندارد و همان صحبتِ دیرینه‌ی نبرد خیر و شر و کند و کاو در روحِ خویش است. اما نثرِ سحر‌انگیز لاژوان، یک روایتِ کلیشه‌ای را به یکی از محکم‌ترین آثار این گونه تبدیل کرده.

و به همین دلیل، خواندنِ متنِ انگلیسی یک چیز دیگر بود، بعدِ مدت‌ها از خواندنِ یک کتاب این قدر لذت بردم.(از آن‌جا که این اثر یک مجموعه‌ی شش جلدیست، اصلن به تنبل‌ها توصیه نمی‌شود.)

از دیگر نکاتِ بارزِ آثار لاژوان زاویهِ دیدِ زنانه‌ی اوست. زنانه و شاید هم فمینیستی. در یکی از کتاب‌های این مجموعه، شخصیتِ اول داستان یک زنِ میانسال است، و ما در همان حال که داریم یک داستان فانتزی می‌خوانیم، با دلمشغولی‌ها و مشکلاتِ یک زنِ معمولی طرف هستیم. زنی که هم باید برای شوهر و فرزندانش غذا بپزد، هم خانه را تمیز کند و هم نگرانِ یک عالم چیز دیگر باشد. خلاصه این که حتا اگر به شما نگویند نویسنده‌ی این کتاب یک زن است، با خواندنش خودتان متوجه می‌شوید.

برای شروع خواندن، همان داستانِ کوتاهِ روی سایت را توصیه می‌کنم.(بالا لینکش هست) و در ادامه(برای آن‌ها که تنبل نیستند، خواندن مجموعه‌ی دریازمین را)

آخرین کتابِ لاژوان به نام لاوینیا مثلِ خیلی دیگر از آثارش کلی سر و صدا به پا کرده و معروف شده، اگر خوره باشید، می‌توانید قسمت‌هایی از کتاب را که لاژوان خودش خوانده از این آدرس دریافت کنید و گوش کنید.(البته بیست و چهار مگابایت است)

*  *  *

تصویر روزِ نجوم، هر روز یک تصویرِ حیرت‌انگیز از دنیای آن بیرون را به نمایش می‌گذارد و توضیحاتی به قدر کفایت هم ضمیمه‌ی آن هست.

این هم تصویرِ دو روز پیش:

مرکز سحابیِ مرداب

 

 به نظرتان این رنگ‌ها در تصاویر هابل واقعی هستند؟ یعنی اگر می‌شد از نزدیک بریم و این سحابی را ببینیم همین رنگی بود؟

پاسخ این است که تقریبن خیر. تصاویر هابل در اصل مجموعه‌ای از تصاویر سیاه و سفید هستند. رنگ‌ها به طرق مختلف و بنا به دلایل مختلف به تصاویر اضافه می‌شوند، برخی از رنگ‌ها با فیلترهای خاصی که فقط یک طولِ موجِ به خصوص از نور را عبور می‌دهد، ایجاد می‌شوند، برخی رنگ‌ها برای تاکید روی برخی اجسام اضافه می‌شوند و برخی از رنگ‌ها برای مشخص ساختن، اجرامی که برای چشمِ آدمی قابل دیدن نیستند. در ایجادِ تصاویر رنگیِ هابل، علم و هنر به یک میزان نقش دارند.

برای اطلاعاتِ بیشتر در زمینه‌ی چگونگیِ ایجادِ این تصاویر به این آدرس مراجعه کنید.