آه ای شمایان که طرفدار نوشته‌های پریشانه‌ی من هستید، چند نفرتان خبر دارید که من در یک وب‌گاهی به نام آکادمی فانتزی  فعالیت می‌کنم، خودم را در آن تکه پاره می‌کنم(گاهی هم بقیه‌ را:دی) و خلاصه این که شام و ناهار و مابقیِ چیزهای زندگی من را تشکیل می‌دهد.(اصولن زندگیِ من چیز زیاد ندارد، فکرش را نکنید)
خلاصه این که یک وب‌گاهی هست به نامآکادمی فانتزی، مرجع هوادارن ادبیات علمی‌تخیلی و فانتزی. ادبیات علمی‌تخیلی و فانتزی هم بر خلاف چیزی که طرفداران نسرین ثامنی و م مودب‌پور فکر می‌کنند، اصلن یک چیزی مخصوص بچه‌ها نیست، بلکه به عکس خیلی هم بزرگسالانه است و بسیاری از آثار مطرح جهان در این گونه قرار دارند و بسیاری از نویسنده‌های مهم دنیا ع.ت.ف نویس بوده‌اند. خلاصه این که ما آن تو همه جور مطلبی داریم، تشریف ببرید و بخوانید. هر از گاهی یک داستانِ کوتاه، یک معرفی کتاب، یک معرفیِ فیلم کسی را نمی‌کُشد. باور بفرمایید.
و اما...
به تازگی‌ها و به همت یکی از عزیزان و همراهان آکادمی فانتزی( که آن تو ما زیگوتارووس صدایش می‌کنیم) یک بخش جدید در آکادمی فانتزی راه‌اندازی شده. بخش انگلیسی. در این بخش داستان‌های علمی‌تخیلی و فانتزی که محصول نویسندگان فارسی زبان باشند، انتخاب شده، به انگلیسی ترجمه می‌شوند و در اختیار خوانندگانِ دنیا قرار می‌گیرند.
هدف ما این است که آکادمی فانتزی را به عنوانِ یک بنیادِ ادبی که در این گونه‌ی ادبی فعالیت دارد، در جهان بشناسانیم که البته هدفِ بسیار بزرگ و سختی است، ولی بالاخره باید از یک جایی شروع کرد دیگر، آدم یک دفعه که به قله نمی‌رسد.  و علاوه بر معرفیِ آکادمی فانتزی، هدف دیگرمان این است که ادبیاتِ علمی‌تخیلی و فانتزی از نوع فارسی را به دنیا معرفی کنیم.
بنابراین، ای شمایان که ماجراهای کفتر من و عشق‌های ناکام من و پرسه زدن من در کوچه پس‌کوچه‌های دربند را خواندید، لعنتِ دوزخیان بر شما باد اگر روی این لینک‌ها کلیک نکید و اگر Send to all نکنیدشان.(:دییی)
 
لطفن اگر با آدم‌های آن‌ور آبی چت می‌کنید، یا عضوِ فروم‌های آن‌ور آبی هستید، لینکِ بخش انگلیسی ما را به آن‌ها معرفی کنید.
و باور بفرمایید اگر یک بار روی این لینک‌ها کلیک کنید و یک نیم ساعتی وقت برایشان بگذارید، هیچ اتفاق بدی نمی‌افتد. من هر روز به یک عالم سایت سر می‌زنم و هنوز هم نمردم.
پ.ن. دلتنگی‌ها و حرف‌های نگفته‌ی دلم را قرار است را جای دیگری می‌نویسم از این به بعد، اگر خواننده‌ی خاموشِ وبلاگ من هستید، برام یک کامنت شخصی بگذارید، تا آدرس را براتون میل کنم، دلیل این که آدرس نمی‌دم اینه که چند نفری هستند که دوست ندارم دل‌نوشته‌هایم را بخوانم. به  چند نفری که توی ذهنم بودند، آدرس دادم، ولی ممکن است بعضی‌ها را هم فراموش کرده باشم. پس بهم پیغام بدین.