چند روزه دارم به یک کسی فکر می‌کنم که عشق را با فلاکت اشتباه گرفته. نمی‌دانم این طور آدم‌ها زیادن یا کم، اما به هرحال عشق، مترادف فلاکت نیست. آدم برای این که عاشق بودنش را ثابت کند، لازم نیست مفلوک و رقت‌انگیز باشد. عشق البته اندوه و حرمان و دلتنگی و چشم‌انتظاری و هزار و یک کوفت دیگر دارد، اما باز هم این‌ها به معنای فلاکت نیستند. به این معنا نیستند که یک نفر یک گوشه بنشیند که همین‌طوری عمرش بگذرد. به معنای این نیستند که آدم باید همه چیزش را ترک کند و نابود و فنا شود.
و بعد همین‌طور که داشتم فکر می‌کردم، یاد این‌جا افتادم. این وبلاگ را خیلی وقت است که می‌شناسم. تقریبن از همان وقتی که خودم توی پرشین بلاگ نوشتم. نویسنده‌ی این وبلاگ هم به درد عاشقی و نرسیدن مبتلاست. آن‌هم از همان مدل عاشقی‌ها که فلاسفه و اساتید روشن‌فکر و هورمونیست‌ها و غیره منکرش می‌شوند. عشق ماندگار و عمیق و....
شاید بگویید برای جلب توجه می‌نویسد، دروغ می‌نویسد، خب این طوری هم می‌شود دنیا را نگاه کرد، منتها من به قدر کافی دور و بر خودم آدم عاشق و وفادار دیدم که باور کنم این‌جور قصه‌ها دروغ محض نیستند. آدمیزاد احساسات دارد، حتا اگر تمام ماتریالیست‌ها و مارکسیست‌ها و کوفتیست‌های دنیا بخواهند منکرش شوند.
و نکته‌ای که می‌خواستم درباره‌ی نویسنده‌ی این وبلاگ بگویم این است که همیشه توی وبلاگش چیزهای شاد و شنگول می‌نویسد و اگر هم غصه‌دار است، وبلاگش بیان فلاکتش نیست. برای کسی می‌نویسد که اصلن نمی‌خواند و با این حال مفلوک و رقت‌انگیز نیست.
Do not mistake misery for LOVE
اما، بعضی وقت‌ها، بعضی‌ها دلشان می‌خواهد غرق شوند و چنان از هر کسی که بخواهد دستشان را بگیرد متنفر می‌شوند، که راهی برای آدم نمی‌گذارند جز این که غرق شدنشان و تباه‌شدنشان را نگاه کند و هیچ نگوید.
عشق اگرچه اندوه و رنج به همراه دارد، خودش اندوه و رنج نیست.
پس اگر هیچ‌گاه در زندگی‌تان عاشق بوده‌اید، رنج کشیده‌اید، تنها مانده‌اید و شکسته‌اید، اما مفلوک و درمانده نبوده‌اید و به راهتان ادامه داده‌اید، به خودتان افتخار کنید.
افتخار از آن کسانی نیست که در راه عشق مفلوک و درمانده یک گوشه‌ای کز کرده‌اند و با وجودی سرشار از نفرت و حرمان غرق شده‌اند. افتخار مال کسانی است که به راهشان ادامه دادند و قوی بوده‌اند.
...و برای همین‌هاست که به خودم تعظیم می‌کنم...برای تمام رنج‌هایی که کشیده‌ام و برای این که هنوز گوشه‌ای کز نکردم و راه می‌روم.
پ.ن. عکس را خودم گرفتم و برای دیدن اندازه‌ی نسبتن واقعی‌، رویش کلیک بفرمایید.