برای خوشبخت بودن، یک جاده‌ی بارانی،  یک چند تایی درخت خزان‌زده، یک آسمان آبی با چند لکه ابر، شاید هم یک آسمان ابری و چشمان تو کافی بود...

کاش مردم می‌دانستند، مهربان بودن،‌ خوب بودن و بخشنده بودن چقدر آسان است...

کاش تو می‌دانستی خوشحال کردن و خوشحال شدن آنقدرها سخت نیست.

کاش می‌دانستی توی آن منظره‌ی پاییزی، توی آن قاب خزان‌زده و آن جاده‌ی خالی ...

چقدر جای تو خالی بود.... 

پ.ن.

این عکس‌ها رو فردا با سایز اصلی توی وب‌شات آپلود می‌کنم. بنابراین اگه دیدین لینک شدن، یعنی می‌تونید روشون کلیک کنید و سایز اصلی رو ببینید.