بالا..بالا..بالاتر...

خیلی بالا، خیلی دور، یه نوری هست. زیر آوار موندم. سقف رو سرم خراب شده، هوا نیست..

هوا نبود، نفس نبود قصه به آخر نرسید..

قصه‌های مادربزرگ آیینه‌ی خود منه

طلسم جادوگر باید

با دستای تو بشکنه

حالا وقتشه صدا کنم؟

آهای آهای یکی بیاد

یه شعر تازه‌تر بگه

برای گیس گلابتون

از مرگ جادوگر بگه..

از مرگ جادوگر بد که از کتابا می‌اومد..

تو غار زندگی، داشتم می‌کندم و جلو می‌رفتم. از وقتی پا به دنیا گذاشتم همینطور بوده. انگار داخل همین غار متولد شدم. اینکه تا کی و چطور باید جلو خزید را هم نمی‌دانم. فقط انگار آن بالاها، خیلی خیلی دورتر از دسترس من، یک نوری هست. خیلی ضعیف.

کسی چه می‌داند می‌رسم به نور یا همین زیر می‌میرم.

تا شعر گیس‌گلابتون

یه شعر پر امید باشه

آینه‌های تو به تو

هر کدومش خورشید باشه

آهای آهای یکی بیاد...

خدایا بس است دیگر! تا کی می‌خوابی! بیدار شو. من اینجا سرد و دلتنگم.

دلم خیلی تنگ است. خیلی.

نه نمی‌توانم بگویم به من هیچ ندادی. ولی حالا چرا اینقدر سخت و اینقدر دور و دیر؟

استاد می‌گوید: راهتان هر چقدر سخت‌تر و دورتر، بدانید که نزدیک‌تر هستید و مقرب‌تر. می‌گوید اگر سختی و بلا در هر قدم افزون می‌شود، خدا دوستتان دارد و هدایتتان می‌کند.

نون و پنیر و هق هق، سفره‌ی سرد عاشق.

....

حریق سبز جنگلا

 به دست کبریت جنون

از کاشی‌های آبیمون

سر زده فواره‌ی خون

نون و پنیر و بادوم

یه قصه ی ناتموم

نون و پنیر و سبزی

تو بیش از این می‌ارزی......

تو بیش از این می‌ارزی. من بیش از این می‌ارزم. حتا آن دیگری هم بیش از این می‌ارزد.

پونه می‌ریخت تو دامنش

تا مادرش چادر کنه

می رفت که از بوی علف تمام شهرو پر کنه...

غافل از اینکه راهشو

جادوگره دزدیده بود

رو صورت خورشید خانوم

خط سیاه کشیده بود

چشمای گیس گلابتون چیزی به جز شب نمی‌دید...

هوا نبود نفس نبود

قصه به آخر نرسید...

با دستای رفاقتت

تاریکی وحشت نداره

نوری که حرف آخره

به قصمون پا می‌ذاره

حیفه که شهر آینه

سیاه بشه حروم بشه

قصه‌ی تو، قصه‌ی من

اینجوری ناتموم بشه..

آهای آهای..

نه نباید اینطوری تمام بشوم. حق من نیست. حق من نیست که در این دنج سقوط آخرم، نفس آخر را بکشم.

من ترسو هستم!

من ضعیف هستم!

من وابسته هستم!

من همیشه عاشق و همیشه بی‌نصیب هستم.

خدایا معجزتی کن...

آهای آهای...

پ.ن. این نوشته تارگت ندارد! گیس گلابتون خود من هستم!

پ.ن.۲. این ترانه به عمد به صورت درهم‌ریخته اینجا نوشته شده. چرا؟ چون من  اینجوری حال کردم!