معنی واقعی عشق؟؟

اين موضوع از ديد آدمای مختف فرق ميکنه..هر کسی تو هر درجه از فهم و حساسيت روحی و معنوی که باشه تعبير خاص خودشو داره..و قطعا وقتی يکی عاشق (حتی مزخرف ترين آدم هم که باشه)فکر ميکنه که عشقش واقعی واقعی.....

بعضی ها عاشقی سرگرمی روزمرشونه...امروز عاشق اين فردا عاشق اون...ميگن عشق همينه ديگه!!!اما نه!!!عشق اين نيست....

از ديد من عشق واقعی ميشه همون دوست داشتن عميق و خالصانه و واقعی...وقتی کسی را با تمام وجود دوست داريم..و واقعی و بيدريغ دوست داريم..همه خوبی دنيا را برای اون آدم ميخواهيم....اون آدم را برای خودش بايد دوست داشته باشيم..نه برای خودمون..اين يعنی که اگه مسير خوشبختی و خوشحالی اون با مال ما تضادی هم پيدا کرد سعی نکنيم که باهاش بجنگيم و به راه خودمون بياريمش..بيدريغ دوست داشتن يعنی همه دنيا را در لبخند او ديدن..صرف نظر از اينکه او به چه کسی يا چه چيزی لبخند زده...بيدريغ و واقعی دوست داشتن يعنی هرگز از ياد نبری.که همه دنيا برات لبخند او بود..يعنی روزی نياد که فکر کنی که اشتباه کردی...روزی نياد که ديگه اون آدم برات مهم نباشه.....

عشق ..به معنای زمينيش...يعنی خواستن يکی از روی هوس..ميتونه بره..نابود بشه.يا جاش را به عشق ديگه ای بده...من به عشق در يک نگاه باوری ندارم..آدم تا روح کسی را درنيافته باشه..و درون يک انسان چيزی برای عشق ورزيدن نديده باشه..نميتونه عاشقش بشه...اگه هم فکر کنه که عاشقش شده اشتباه ميکنه..اون حس عشق نيست هوس..و گذر زمان اينو بارها و بارها ثابت کرده..تمام روابطی که از عشق در يک نگاه شروع ميشن يا به عادت يا به نفرت ختم ميشن....اما وقتی که ريشه های کسی را دريافتی.وقتی اعماق وجودش برات نمايان و شد و ديدی که روحش را دوست داري..اونوقت چشمان او برايت زيبا ترين چشم ها ميشود حتی اگر تمام مردم دنيا او را معمولی يا زشت ببيند.....وقتی عاشق شخصيت و روح کسی شدی..ديگه زمان عشقتو نميبره....هيچوقت باهاش درگير نميشی...چون لبخند او برات زيباترين چيز دنياست...

وقتی يک عشق ..عشقی برخاسته از روح و جان باشه لزومی نداره که اونطور که بعضی ها فکر ميکنند در نرسيدن شناخته بشه..ميشه با کسی بود..و عاشقانه بود...اما ميشه هم باکسی نبود....و عاشقش بود!!!!!